Ik ben Wouter.

& maak dingen.

Wie houd je voor de gek?

Geschreven door Wouter op

"Wees gewoon jezelf," is een zin die je vaak hoort. Iemand twijfelt ergens over en een van zijn of haar (zogenaamde?) vrienden zegt 't: "Je moet zijn wie je bent." Maar wie ben je? En wat houdt het in?

Over het algemeen ben ik een grote gelover (kun je 'big believer' zo vertalen?) van het zijn van jezelf. Ook denk ik dat ik vaak mezelf ben, maar kan dat? En wie ben ik eigenlijk?

Er zijn veel dingen in het leven die, volgens mij, niet makkelijk te definiëren zijn. Dingen, voorwerpen, gebeurtenissen, relaties, etc. Ze hebben vaak allemaal een beetje extra uitleg nodig. Voor zover je dat tegenwoordig nog zo mag uitdrukken: de overheersende kleur is grijs. Helemaal wit, of helemaal zwart is het ook niet. Het zit er tussen in. En daar wordt het spannend, zie het voorbeeld hieronder.

50 tinten grijs (voorbeeld)

Misschien een iets te grijs voorbeeld:

"Hey, hoe gaat het eigenlijk tussen jullie na dat incident op dat feestje?"

- "Goed."

In de werkelijkheid zou er allereerst waarschijnlijk op een meer sociaal wenselijke manier zijn geantwoord, maar ten tweede zou het antwoord waarschijnlijk beginnen met:

"Het is best wel een vrij heftige periode geweest, veel ruzie en veel wantrouwen."

Gevolgd door de rest.

Zo simpel is het niet

Het is niet zo simpel als: "Goed", "slecht" of zelfs daar iets tussenin. Het is meer, moeilijker en minder 'plat' dan dat.

En dát is precies zoals (ongeveer) alles in elkaar steekt.

Het grijze gebied. Dat is waar het gebeurt. That's where the party's at!

Dit grijze gebied is angstaanjagend. Het is niet te definiëren –zoals we eerder hebben besloten– waardoor we vaak weglopen voor alles dat zich hier bevindt. We gaan de confrontatie dan ook vaak niet aan.

Side note: misschien zijn we daarom bang om ouder te worden? Dat grijze. Niks voor ons.

De complexiteit van de mensheid

Dat was het makkelijk te volgen deel van deze thinking. Nu gaan we de diepte in. Buckle up!

Wij, als mensen, zijn –voor zover wij tot nu toe weten– de enige diersoort die kan nadenken over het feit dat we kunnen nadenken. Alleen dit gegeven al maakt ons verschrikkelijk complex.

Er schijnt zelfs een gehele eigen plek binnen ons stel hersenen te bestaan dat zich enkel en alleen bezighoudt met het nadenken over hoe andere mensen dingen zien en begrijpen. Dat is echt ontzettend knap. Dit is waarom we het hebben over 'inlevingsvermogen' of waarom we zeggen "bekijk het eens vanuit mijn perspectief!"

Ondanks dat ons brein dus zo ongelooflijk ingewikkeld is, zijn we daar soms (onbewust) vrij selectief in. We houden er van om dingen een label te geven, om het in een soort van doosje te stoppen. En er vervolgens niet meer naar kijken.

Het is alsof we een boomzaadje in een kleine plantenpot stoppen, "omdat dit wel past," en ons een paar week later verbazen dat de pot geknapt is. De boom is immers gegroeid.

Zo gaat het ook met die labels van ons. We geven dingen –en dan heb ik het met name over mensen– binnen luttele seconden een label.. Maar dit label heroverwegen? Ho maar.

Echter zijn mensen dynamische wezens. Of –in combinatie met het onbewust selectief complex zijn– in andere woorden samengevat:

We zijn veel complexer dan vijf tot tien eigenschappen. Zodra we ons limiteren tot de eigenschappen die we onszelf hebben gegeven, 'verliezen' we onszelf.

Ik zou het met je eens zijn als je beweert dat social media een belangrijke rol spelen in deze ontwikkelingen.

De onzekerheid van schoonheid

Story-time! (Oké, niet echt)

Je hebt het vast wel eens gehoord (of gedacht): "De mooiste meisjes zijn het meest onzeker." (Wat mij betreft vul je hier "jongens" in, of een gender-neutrale term.)

Eigenlijk is dit best logisch, een correlatie tussen onzekerheid en schoonheid.

Als mensen niet te definiëren zijn (met een paar attributen), als we meer zijn dan dat, hoe zou je deze onzekerheid dan tegengaan? Als je continu hoort, dat je mooi, aantrekkelijk of weet-ik-het-wat bent, dan neem je dat op als een van "jouw eigenschappen." Eerlijk gezegd kunnen we je dat ook niet echt kwalijk nemen.

Misschien was dat iets te kort door de bocht. Recap: Op het moment dat anderen jou voor een langere termijn knap vinden, neem je dat over (zelfs als je je hier bewust van bent). Op het moment dat deze eigenschap een steeds grotere substitutie wordt van jou. Van jouw 'kenmerken' (die je eigenlijk al niet kunt opnoemen), ben je "gewoon nog een mooie meid," en zul je jezelf ook zo gaan zien/voelen.

Nu was dit best wel een typerend voorbeeld, maar eigenlijk kun je deze 'theorie' (if you will) toepassen op veel meer kenmerken/eigenschappen.

  • Die intelligente jongen;
  • Dat dikke meisje;
  • Die kleine vader, en vergeet niet;
  • Die moeder die altijd te laat is, met alles.

Misschien moet ik er nog een voorbeeld aan toevoegen:

Dat knappe meisje krijgt misschien wat vaker een gratis drankje wanneer ze uit gaat, misschien een keer toegang tot een VIP-area door haar charmes in de strijd te gooien, etc. Maar diep van binnen is ze hartstikke onzeker over zichzelf...

Dit kun je ook toepassen op die intelligente jongen, hij weet altijd alles. Doet alles en heeft alles onder controle. Maar diep van binnen is hij hartstikke onzeker over de verwachtingen die mensen hebben ontwikkeld op basis van deze ene eigenschap.

Ik denk dat m'n punt wel duidelijk is. Wie houd je voor de gek?

Je bent meer dan dat wat je dagelijks hoort.

Je bent alles wat je zelf wilt dat je bent. En dat keer drie.

Of zoals deze instagram post het samenvat:

Derek Otte Source: @derek.otte



Máár, dat is nog niet alles. Vaak hoor je namelijk (marketing) termen als "vind jezelf" of "7 dingen die je nu kunt doen om erachter te komen wie je echt bent."

Het vinden van jezelf

Het vinden van jezelf vind ik echt een dodelijke gedachte.

Het is dé formule voor ongelukkig zijn en het (mentaal) verkrachten van jezelf.

Aansluitend op het verhaal hierboven, over het geven van een label aan zo ongeveer alles, is deze gedachtegang niet veel moeilijker dan dat. Eigenlijk is het een uitbreiding.

Als je niet wilt dat andere mensen jou een sticker geven. Als je niet wilt dat ze jou in zo'n zelfde 'box' stoppen, waarom zou je dat dan met jezelf doen?

Waarom zou je "jezelf zoeken" als dat helemaal niet kan?

Waarom zou je jezelf belemmeren door jezelf labels te geven?

Je gaat jezelf blij maken met etiketten die je jezelf hebt gegeven, om vervolgens sad te zijn over het feit dat je niet meer bent dan 'die spontane jongen' of die 'altijd vrolijke meid'.

Again, Wie houd je voor de gek?



Als je dan echt het gevoel hebt dat je jezelf moet verbeteren of dat je meer over jezelf te weten wilt komen, ga dan op zoek naar de normen en waarden die jij hanteert/waar jij volgens leeft. Máár onthoud: Ook je normen en waarden kunnen (en mogen) veranderen naar mate je meer levenservaring opdoet (waardoor je wereldbeeld veranderd).

Interessant? Spread the word: via Twitter of kopieer de link naar Facebook.

{{ message }}

{{ 'Comments are closed.' | trans }}

Koffie

Koffie, Uhh. Ik bedoel contact.

postduif me

Of ClickToCall.link/wouter

2021 © Wouter Dijkstra